گزارش مراسم سالروز " قتلهای زنجیره ای":

در اجتماع پاریس ، در سال روز " قتلهای زنجیره ای " ، نخست آقای عباس معیری ، در مقام اداره کننده سخنانی ایراد کرد. سپس به ترتیب ،آقای محمود رفیع ، دبیر جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران ( برلین ) وآقای محمد جلالی ( م سحر) که شعر سرود و خانم ژاله وفا از مجامع اسلامی ایرانیان سخنرانی کردند. در پایان فیلم مستندی در باره خانواده های جنگ زده ، ساخته مسلم منصوری ( فیلم ممنوعه و زیرزمینی ) با همکاری انجمن هنر در تبعید پخش شد. گزارش را کامل می ﺁوریم بدین خاطر که نمونه ایست از کاری موفق :

سخنان آقای عباس معیری در مقام اداره کننده مراسم بزرگداشت قربانیان قتلهای زنجیره ای :

با عرض سلام، از شما سروران گرامی که امشب ، با حضور خویش در این جمع، به ندای ما پاسخ مثبت داده اید، سپاس فراوان داریم.
رهروان نهضت ملی ایرانیان و پیروان ﺁزادی اندیشه و قلم افتخار دارند خاطره ششمین سال روز از دست شدن دلخراش دو قهرمان ملی ، پروانه اسکندری و داریوش فروهر، به دست نیروهای اهریمنی و تشنگان خون دوستداران ایران ، بر پا نمایند.
بعد از گذشت شش سال ، هنوز روشنفکران دگر اندیش محمد مختار و محمد جواد پوینده و مجید شریف و پیروز دوانی ، علی رغم تبلیغات گره به اصطلاح اصلاح طلب درون نظام به جائی نرسیده و نمایتاً به پرونده سازی برای وکلای خانواده های مقتولین و محکوم زندانی کردن ﺁنها انجامیده است. پرونده قتلها نیز مختومه اعلام گشته است. البته باید بر این لیست سیاه ، مرگهای مشکوک احمد میر علائی ، تفضلی و عفار حسینی را نیز اضافه کرد.
تاکنون ، از سوی نظام دلیل قانع کننده ای برای انجام این جنایات هولناک و یا مبری ساختن خود نظام از جنایات مزبور ، ارائه نشده و کما فی السابق، در پرده ابهام مانده است. فریاد دادخواهی خانواده های مقتولین، از سوی ارکان مختلف دادگستری ، همچنان بی جواب مانده و با درهای بسته روبرو شده اند.
در سایر زمینه های اجتماعی، عرصه روز به روز بر هموطنان ما تنگ تر می شود. ثروت ملی بدست ایادی و وابستگان رژیم به تاراج رفته و بیش از نیمی از هموطنان ما زیر خط فقر قرار دارند. دانشگاهیان و معلمان به جای داشتن امکان تحقیق و مطالعه ، بخاطر امرار معاش، به فعالیتهای غیر حرفه ای ، نظیر رانندگی و سایر کارهای غیر تخصصی می پردازند. شیوع مواد مخدر و تن فروشی بین جوانان که باید سازندگان ایران فردا باشند ، بیداد می کند. وضع اقلیتهای مذهبی و قومی چندان بهتر از سایر اقشار جامعه ایرانی نیست. وقاحت سران رژیم تا بدانجا پیش رفته که در هفته گذشته ، یکی از سرکردگان بنامش، ﺁیة الله جنتی در فشانی فرموده و طی سخنانی ، حذف نمایندگان اقلیتهای برسمیت شناخته شده را ، از مجلس شورای اسلامی ، خواستار شدند و گفتند : این مسئله در صدر مشروطیت، به مجلس شورای ملی تحمیل شده بود.
زندانها پر است از روشنفکران ، روزنامه نگاران و دانشجویان که دستگیریهایشان محاکمه ای نیز در پی ندارد.
با این که ایران خود از امضاء کنندگان کنوانسیون حقوق بشر است، هر روز که می گذرد، حقوق انسانها بیش از پیش ، مورد تجاوز قرار می گیرد و من باب نمونه ، فقط به ذکر چند فقره از این تجاوزها اکتفا می کنم :

* در پرونده زهرا کاظمی ، خبرنگار شجاع ایرانی - کانادائی ، برغم تلاشها و تماسهای دولت کانادا، چندان پیشرفتی حاصل نشده و هنوز که هنوز است ، حتی از استرداد جسد او به فرزندش ، خودداری می شود.

* سه ماه پیش، عاطفه رجبی دختر شانزده ساله که در شهر نکا از استان مازندران مورد تجاوز قرار گرفته بود، محکوم به اعدام شد و فاعل ماجرا به 100 یا 150 ضربه شلاق محکوم شد. ولی کمی دیرتر، پس از پی گیری خانواده معدوم ، روشن شد که قاضی خود و دو تن از دوستانش دختر جوان را مورد تجاوز قرارداده اند.

* در شهر مریوان، ژیلا ایزدی ، دختر 13 ساله ای که از برادر 15 ساله اش باردار شده ، به سنگسار و برادرش به 150 ضربه شلاق محکوم شده اند. تنها پس از برخاستن موج اعتراض در جهان، رژیم منکر محکوم شدن ژیلا به سنگسار شد.

* کودک 14 ساله ای ، در شهر سنندج، به جرم روزه خواری ، به صد ضربه شلاق محکوم شد. و زیر ضربه های شلاق جان سپرد.

* دکتر فرامرز حمیدی که تا کنون 5 بار دستگیر شد ، و ﺁخرین بار به علت تحصن خانواده های زندانیان بود، هر بار، در زندان مورد شکنجه قرار گرفته و در حین شکنجه، قفس سینه اش را شکستند . در دادگاه نیز سرش را چند بار به دیوار کوبیدند.
ماجرا را ، پدر زندانی ، در مصاحبه با رادیو بین المللی فرانسه ، در شب 29 سپتامبر ، باز گفت.
بدبختانه ، کشورهای ﺁزاد جهان که خود از پرچمداران حقوق بشر بشمار می روند فقط زمانی به یاد نقض حقوق انسان در ایران می افتند که منافع اقتصادیشان در معرض مخاطره قرارگیرد . و اخیراً همه شاهد بودیم که چانه زدنهای دول اروپائی برای انصراف رژیم از غنی سازی اورانیوم تا ﺁنجا پیش رفت که شایعه قراردادن نام یک سازمان سیاسی در لیست گروههای تروریستی بر سر زبانها افتاد و هنوز هم معلوم نیست بعد از موافقت نظام حاکم بر ایران ، با تعلیق غنی سازی اورانیوم چه قول و قرارهائی بین طرفین معامله صورت پذیرفته و در پس پرده چه معاملاتی انجام گرفته است.
با اینگونه داد و ستدها ، می بینیم که مخالفان حکومتها و یا پناهندگان سیاسی، در هیچ گوشه ای از جهان، از مصونیت و امنیت برخوردار نیستند.
خانم ها و ﺁقایان
با اینهمه مصائب و گرفتاریها، فراموش نکنیم ما از هر گروه ، از هر فرقه و هر جمعیت سیاسی یا غیر سیاسی که باشیم ، ایرانی هستیم و باز فراموش نکنیم که سر زمین کهنسال ما پر است از تاریخ سازانی که همیشه از میان مردم برخاستند و در برابر زورگویان داخلی و خارجی ایستادگی کردند و از مرگ نهراسیدند.
روزی نوبت یعقوب و سندباد و مازیار و روزی دیگر ، ایرانی غیرتمندی چون بابک خرم دین از خطه قهرمان پرور ﺁذربائیجان به پا خاستند ، با دشمن جنگیدند. حتی پس از اسارت ، بابک ، با خون خود، چهره را گلگون کرد تا در برابر دشمن قدرتمند، زرد روی نمیرد . 6 سال پیش هم نوبت پروانه و داریوش فروهر بود که در رده ﺁن بزرگواران قرار گیرند و تاریخ ساز شوند.
اکنون به احترام یاد پروانه اسکندری ، داریوش فروهر ، محمد جواد پوینده ، محمد مختاری ، مجید شریف ، پیروز دوانی ، احمد میر علائی ، احمد تفضلی و غفار حسینی ، یک دقیقه سکوت اعلام می کنم.