کنفرانس سران 8 کشور و " طرح خاورمیانه بزرگ" و توانائی رهبری امریکا و رابطه غرب با ایران :

انقلاب اسلامی : زورپرستی از جماعت پهلوی طلب که غیرتش به ارباب امریکائی از بوش بیشتر است ، انتقاد بنی صدر از روش بوش و بلر را فحش دادن به امریکا می گردانده است. همه ﺁنها که قدرت را مدار هستی می انگارند، منطق صوری بکار می برند. در این منطق، صورت پوشش واقعیتهائی میشود که قدرت مدار می خواهد مردم از ﺁنها غافل بمانند. برای مثال، تمامی قدرتمدارها، واقعیت خود را با پوششی می پوشانند که نزد مردم ارزشمند است . بوش امریکا را پوشش قدرتمداری خود می کند و ملاتاریا ، اسلام را. بوش در عین گسترش تروریسم و تجاوز به حقوق انسان ، بسط دموکراسی و حقوق انسان را پوشش مقاصد قدرت سلطه گری می کند که جنگ را روش تحمیل " رهبری بلامنازع" جهان و یافتن حق تقدم بر منابع نفتی و غیر نفتی جهان ، می کند. از این رو است، که ارائه قطعنامه به شورای امنیت و کنفرانس سران 8 کشور و حتی عزاداری ریگان، از دید بوش و ستاد تبلیغاتی او، فرصتهائی هستند که در ﺁنها، جامعه امریکائی توانائی بوش را در رهبری حتی بر کشورهای مخالف سیاستش ، مشاهده می کنند. الا اینکه، هم قطعنامه امریکا و انگلیس در شورای امنیت 5 نوبت تغییر داده شد. کمتر بر پیروزی بوش و بیشتر بر پیروزی کشورهای اروپائی و سیستانی حکایت کرد. در کنفرانس سران 8 کشور نیز، این بوش بود که به بقیه امتیاز داد زیرا از ﺁن می ترسید که اختلاف بر سر مسائل مهم ، از جمله طرح خاورمیانه بزرگ، دلیل خود رأئی و ناتوانی او بر تفاهم ، بشمار رود. از این رو، ارزیابی عمومی ناظران بر این شد که بوش ضعیف تر و نیازش به استفاده از مراسم عزاداری ریگان ( مقاله منتشره در فیگارو، مورخ 11 ژوئن ، همان واقعیت را در باره بوش و حکومت او و نیازشان را بازگو می کند که در باره ملاتاریا و عزاداری سالانه شان برای خمینی می بینیم و می دانیم ). نیاز بنیادگرایان امریکائی و هم بنیادگرایان ایرانی ، به اسطوره سازی از کسانی چون خمینی و ریگان، شدت ناتوانی و درماندگیشان را بروز می دهند. با نمایشی که هدفش تحریک " عواطف عوام " تا حد غافل کردن عقل جمعی از ماهیت ریگان و خمینی است، واکنش شدید پدید می ﺁورد وقتی عقل جمعی از غفلت بدر می ﺁید.
بهر رو، در قسمت اول این فصل، تغییر ماهیتی که "طرح خاورمیانه بزرگ" پیدا کرد و در قسمت دوم رابطه امریکا با رژیم مافیاهای نظامی - مالی در قلمروهای عراق و در قسمت سوم بحران اتم و موشک دوربرد ، را از نظر خوانندگان می گذرانیم :
سه موضوعی که سران 8 کشور در باره ﺁنها گفتگو کرده اند: "خاورمیانه بزرگ" و نقش ناتو در عراق و انتشار اسلحه اتمی و تغییر ماهیت طرح امریکا در باره " خاورمیانه بزرگ" :


●در باب سه موضوعی که در دستور کار کنفرانس سه روزه (8 تا 10 ژوئن 2004) سران 8 کشور ، ( 7 کشور ثروتمند بعلاوه روسیه) و اختلاف بر سر ﺁنها ، لوموند (9 ژوئن) اطلاع می دهد که
* تصویب قطعنامه در باره عراق، در شورای امنیت سازمان ملل، به اتفاق ﺁراء، اختلافهای سران 8 کشور قدرتمند جهان را بر سر موضوعهای دیگر، نه از میان برد و نه پوشاند. در حاشیه کنفرانس سی ایسلند - واقع در ژئورژی - ، بوش با سران کشورهای دیگر، یک به یک، دیدار و گفتگو کرد. اما این دیدارها، اختلاف نظرها را ﺁشکار گرداندند. در سه زمینه، اختلافها بروز کردند: اصلاحات در دنیای عرب و مسلمان و ورود ناتو به عمل در عراق و رفتاری که می باید با کره شمالی در پیش گرفت.

* در باب تصویب قطعنامه ، از سران 8 کشور ، تنی چند اظهار نظر کردند: بوش ﺁن را پیروزی مردم عراق خواند. شیراک ، توسط سخنگوی خود، رضایت خویش را از اتفاق ﺁرائی ابراز کرد که بر اثر 5 نوبت تغییر دادن قطعنامه پیشنهادی امریکا و انگلیس ، حاصل شد. شرویدر، صدر اعظم ﺁلمان، تصویب قطعنامه را موجب برقراری ثبات در عراق و تمامی منطقه خواند . پوتین، رئیس جمهوری روسیه، ﺁن را قدم بزرگی به پیش توصیف کرد که تغییری کیفی در منزلت حقوقی عراق (استقلال ) پدید می ﺁورد.
اما جوﺁن کل (های لایت 10 ژوئن ) و مطبوعات عرب، قطعنامه را پیروزی بزرگ ﺁیة الله سیستانی توصیف کرده است. بدین قرار، قطعنامه ، با تغییرهائی که پذیرفت، به " ولایت مطلقه " حکومت بوش بر حکومتهای دیگر، پایان بخشید. حالا دیگر، بوش به این قانع است که به افکار عمومی بقبولاند توانائی تفاهم با دیگران را دارد. در اجلاس سران 8 کشور نیز همین روش را در پیش گرفت :

* لوموند ادامه می دهد: دیدار با شرویدر را، دستگاه تبلیغاتی بوش " گرم ترین دیدار " ، از زمان اختلاف بر سر جنگ با عراق، جلوه داد. با وجود این، اختلاف بر سر مأموریت دادن به ناتو در عراق ، پنهان نماند. ابتکار در زمینه خاورمیانه بزرگ حمایت کردنی است اما صلح میان اسرائیل و فلسطین کلیدی است که قفل مشکل را می گشاید. بر سر انتشار اسلحه اتمی نیز توافق نیست : ژونیچیرو کوازومی ، نخست وزیر ژاپن که با بوش دیدار کرد، بر این نظر است که تغییری در نظر و عمل دیکتاتور کره شمالی، کیم یونگ ایل، مشاهده می شود. او دارد متقاعد میشود که چشم پوشیدن از تولید اسلحه اتمی، امتیازهایی در بر دارد . یک مقام بلند پایه امریکائی با این خوش بینی مخالف است و خاطر نشان می کند کره شمالی تبلیغاتچی بسیار ماهری است. تنها رفتاری که کره شمالی در مباحثات شش کشور (امریکا و کره شمالی و کره جنوبی و ژاپن و چین و روسیه) در پکن ، در پیش خواهد گرفت، نیت واقعی این دولت را ﺁشکار خواهد کرد. در صورتی که کره شمالی با خلع سلاح اتمی کامل ، غیر قابل برگشت و قابل بازرسی، موافقت نکند، امریکا به شورای امنیت مراجعه خواهد کرد.
همین مقام امریکائی توافق سران 8 کشور را با قطع صدور تکنولوژی به کشورهائی که مظنون به تولید اسلحه اتمی هستند، تا اجلاس بعدی سران 8 کشورکه در 2005 ، در انگلستان تشکیل خواهد شد اعلام کرد. حکومت بوش خواهان ﺁن بود که صدور تکنولوژی اتمی غیر نظامی ، با تدابیری موافقت کنند که تکنولوژی غنی سازی اورانیوم منتقل نشود.

* بوش نتوانست موافقت با بکارگرفتن ناتو را در عراق بدست ﺁورد. در 11 ژوئن، واشنگتن قول بوش را انتشار داد که او امید نمی داشته است با دست بکار شدن ناتو در عراق ، موافقت شود.
* تنها مورد توافق، گرانی قیمت نفت بود. سران 8 کشور ، به اتفاق، بر این نظر بودند که بهای نفت بیش از اندازه گران است!