در 17 ژوئن 2003 (27 خرداد 1382)، يك نيروى 1200 تا 1300 نفرى از نيروهاى پليس به چند بناى محل اقامت افراد گروه رجوى در اورسوراواز و نقاط ديگر يورش بردند و بنا بر رقمهاى منتشره، از 130 تا 165 تن، از جمله، مريم رجوى را توقيف كردند. گروهى از گردانندگان اين گروه، تحت بازجوئى مأموران اداره امنيت داخلى قرار گرفتند.
وزير كشور فرانسه در مجلس آن كشور گفت:
علت اقدام مأموران تحت امر او اين بوده‏است كه اين گروه، مركز خود را از بغداد به پاريس منتقل كرده‏بود و 15 كشور اروپائى، باتفاق، اين سازمان را تروريستى اعلام كرده‏اند. فرانسه نمى‏تواند به يك گروه تروريستى اجازه دهد فرانسه را مركز عمليات خويش بگرداند. پليس مى‏گويد علاوه بر تجهيزات مخابراتى بسيار پيشرفته ،ميليونها دلار (در 18 ژوئن رقم 8 ميليون دلار اعلان شد) پول نقد در مقرر اين گروه يافته است.
در 18 ژوئن گفته شد اغلب دستگير شدگان آزاد شده‏اند. 26 تن باقى مانده‏اند كه از آنها همچنان باز جوئى مى‏شود. در اين روز، اعضاى اين گروه كه در اعتراض به رفتار فرانسه، "براى آزاد شدن مريم رجوى" خود را آتش زدند، به 5 تن رسيد.

انقلاب اسلامى:
اما آيا دليلى كه وزير كشور فرانسه پيش كشيده‏است، از اعتبارى برخوردار است؟:

پيش از آنكه ساركوزى، وزير كشور فرانسه، اين دليل را بدست بدهد، در مصاحبه با بنى‏صدر، او از جمله فرضها، اين فرض را مطرح كرد و گفت:
گرچه راست است گروهى از گردانندگان اين سازمان به فرانسه آمده‏اند و ستادهاى سياسى و تبليغاتى و... را در اورسوراواز برقرار كرده‏اند، اما اگر فرانسه اين امر را دليل بگرداند، دليلى را دست آويز كرده‏است كه نقض خود را در بردارد. از جمله نقضها، يكى اينكه اين افراد با آگاهى حكومت فرانسه وارد اين كشور شده و در اورسوراواز سكنى گزيده‏اند. چرا اجازه داد كسانى وارد فرانسه بشوند كه حكومت فرانسه موقعيتشان را در سازمان مذكور مى‏دانست و مى‏دانست كه با وجود حضورشان در فرانسه، مركز سازمان در فرانسه خواهد شد. با توجه به اين واقعيت كه اين گروه، موقعيت يك گروه بازنده را دارد، تنها توجيه پذيرفتنى اينست كه فرانسه بنا دارد آنها را وجه المصالحه كند.
طرفداران اين گروه مدعى شده‏اند كه چون امريكا مى‏خواهد رژيم ايران را تغيير دهد، بر آنست كه، پيشاپيش، كار اين سازمان را بسازد تا بعد از تغيير رژيم، اين مزاحم را نداشته باشد. اين دليل هم ساده لوحانه و هم ساده لوح انگاشتن شنوندگان اين دليل است و نقض خود را در خود دارد. توضيح اينكه الف - اعتراف است به پايان يافتن حيات سياسى سازمان و ب - نداشتن پايگاه مردمى در ايران و ج - شكست كامل در افزون بر دو دهه كوشش براى بدست آوردن حمايت دولتهاى اروپائى و امريكاست. به قدرت رسيدن از راه وابسته شدن به قدرتهاى خارجى، سرانجامى چنين فاجعه‏آميز ببار مى‏آورد و آورده‏است. در حقيقت، اگر اين گروه در ايران از محبوبيتى برخوردار بود، فشارهائى از اينگونه، بر محبوبيتش مى‏افزود و نه تنها بعد از تغيير رژيم بلكه، درجا، توانا ترش مى‏كرد و گروه را به "مزاحمى" بزرگ‏تر بدل مى‏گرداند. گروهى كه حال و آينده‏اش در گرو اين يا آن رفتار دولتهاى اروپائى در اين يا آن رابطه با امريكا باشد، همين سرنوشت را پيدا مى‏كند كه كرده‏است. افزون بر اين، بنا بر خبرى كه از قول اينتليجنس آن لاين آورديم، ميان ژنرال جون ابوزيد و رجوى توافقى بعمل آمده‏است. نيويورك تايمز نيز خبر داده‏است كه قواى امريكائى كه براى سركوب سكنه فلوچه عراق رفته بودند، در پايگاه گروه رجوى به شام دعوت و به چلو مرغ پذيرائى شده‏اند. در آن پايگاه كه 15 ميليون دلار خرج بناى آن شده‏است، راه روهاى زير زمينى و پناهگاههاى مجهز ساخته شده‏اند. بنا بر اين دو اطلاع، روابط امريكا با گروه رجوى خوب است و اين استدلال كه امريكا مى‏خواهد قبل از تغيير رژيم در ايران، كار اين گروه را تمام كند، بى وجه است. در عوض، به حركت حكومت فرانسه معنى مى‏دهد:
عمليات 17 ژوئن فرانسه استفاده از گروه رجوى بعنوان وجه المصالحه با رژيم ملاتاريا از سوئى و اخطار به امريكا (بر فرض كه اطلاع صحيح باشد)، از سوى ديگر، مى‏تواند تلقى شود:
امريكا نبايد از سوئى اين گروه را تروريستى بخواند و از سوى ديگر، آنها را تحت حمايت خود قرار دهد. دانستنى است كه در 18 ژوئن، امريكا عمل فرانسه را ستود و خاتمى هم خواستار استرداد اعضاى گروه رجوى شد و هم از رفتار امريكا را مبهم خواند و هم از امريكا خواست از رفتار فرانسه سرمشق بگيرد. اما در همين روز، ليبراسيون نوشت:
شايع است كه مسعود رجوى نيز در عربستان دستگير شده‏است. شايعه‏اى در محيطهاى ايرانى پخش شد كه بنا بر آن، او را امريكائيها دستگير كرده‏اند و قصد دارند از طريق عربستان با سران القاعده معاوضه كنند!؟ با توجه به اين واقعيت كه تا اين زمان گروه رجوى هيچگونه عمل خشونت‏آميزى در اروپا و امريكا مرتكب نشده‏است، تروريست خواندن اين گروه ربط مستقيم پيدا مى‏كند با روابط اروپا و امريكا با رژيم ملاتاريا و سياستهاشان در خاورميانه (سازمانهائى چون حزب الله لبنان و حماس و جهاد اسلامى و...). رفتار فرانسه با اين گروه، بخاطر الف - اطمينان از امر است كه اين گروه، در حال و آينده ايران نقشى ندارد. و ب - امريكا نمى‏تواند در همان حال كه دم از مبارزه با تروريسم مى‏زند، اين گروه را مجهز و دستيار خويش بر ضد رژيم ملاتاريا كند. بنا بر اين، ج - فرانسه مى‏تواند اين گروه را وسيله معامله‏اى با رژيم ملاتاريا كند. در صورتى كه در رابطه با تفتيش تأسيسات اتمى و يا افراد القاعده و يا در رابطه با مسائل خاورميانه، امتياز قابل اهميتى بدست آورد، موفقيت ديپلماتيك مهمى خواهد بود.
بهر تقدير، خود نيز مى‏پذيرد كه قصد از عمليات وجه المصالحه كردن اين گروه است. بنى‏صدر در مصاحبه، استفاده از اين گروه را، در وضعيت نابسامانى كه پيدا كرده و حاصل كجراهه ايست كه رفته‏است، دور از اخلاق سياسى و دون شأن يك دولت و ناقض حقوق انسانى افراد اين گروه توصيف كرد. با وجود اظهارات بوش، در همان روز، كلين پاول احتمال داده‏است گفتگوها با ايران از سر گرفته شوند. وزير خارجه انگليس نيز ابراز خوش بينى بيشترى كرده‏است. حال اگر اظهارات خاتمى بمعناى آن باشد كه ايران هم پروتكل الحاقى به قرارداد منع انتشار اسلحه اتمى را امضاء مى‏كند و هم با بازرسى كامل موافقت مى‏كند، ربط عمليات 17 ژوئن اورسوراواز با اين موافقت و ابراز خوش بينى وزير خارجه انگليس روشن مى‏شود.