سه اطلاع مهم از ايران دريافت كرده‏ايم:

* با آنكه گروه بنديهاى مختلف در رژيم، در تماس با امريكا هستند، سخنان هاشمى رفسنجانى براستى از سر يأس بوده و آنها به نتيجه رسيده‏اند كه امريكا بهيچرو حاضر نيست با آنها مذاكره و معامله كند. از اين رو، در سياست داخلى، مبناى كار را قطعى بودن حمله امريكا به ايران قرار داده‏اند. گمان دارند كه بر اين پايه، مى‏توانند در درون رژيم، انسجام بوجود آورند.
انقلاب اسلامى:
بديهى است كه هر استبدادى تا وقتى دوام مى‏آورد كه بتواند مردم را از لحاظ ذهنى و عينى، معتقد به "انتخاب ميان بد و بدتر" نگاه دارد. در اين مدار، بدتر قشون كشى امريكا به ايران و بازگشت مزدوارنش به كشور است. اما اگر مردم ايران به اين واقعيت پى ببرند كه استبداد، بيشتر از 80 درصد زور خود را از اين باور غلط مى‏گيرد و به اين واقعيت توجه كنند كه در صورت برخاستن به جنبش همگانى، هم از بد (رژيم) و هم از بدتر (حضور امريكا در ايران) مى‏آسايند، خود و كشور خويش را آزاد كرده‏اند.

* خبر دوم مى‏گويد:
خامنه‏اى، هراسان از پاسخ رد امريكا، دست به دامان انگليسها شده و از طريق چند نفر، سخت در حال گفتگو با حكومت بلر است. بنا بر اين اطلاع، روابطش با انگليسها خوب است و اميدوار است از طريق انگليسها، امريكائيها را نرم كند.

* خبر سوم مى‏گويد:
در رژيم، نظر عمومى بر اينست كه در حكومت بوش، سه نظر وجود دارد:
1 - نظر پاول و وزارت خارجه كه موافق حل مسائل با ايران از راه گفتگو است و 2 - نظر رايس، مشاور امنيتى كه موافق مداخله نظامى است و 3 - نظر رامسفلد كه جمع دو نظر است. با اين توضيح كه امريكا مى‏بايد مؤسسات اتمى ايران را بمباران كند و در همان حال با ايران مذاكره كند. بنظر گردانندگان رژيم، نظر سوم مقبول شده‏است. بنا بر اين، در انتظار عمليات نظامى امريكا در ايران هستند.
انقلاب اسلامى:
دانستنى است كه نخست، وزير خارجه انگلستان گفت:
بر سر ايران، با حكومت بوش در اختلاف هستيم و حكومت انگلستان برآنست كه به گفتگوهاى سازنده با ايران ادامه دهد. اما بلر، نخست وزير انگلستان، از برنامه اتمى ايران ابراز نگرانى كرد و از همداستانى با امريكا، در قبال برنامه اتمى ايران، سخن گفت. ليبراسيون (17 ژوئن 2003):
"در همان حال كه محافظه كاران جديدى نظير ميكائيل لودين به بوش فشار مى‏آورند سياست تغيير رژيم ايران را در پيش بگيرد، سيا و وزارت خارجه امريكا كه نقش "واقع بين‏ها" ى حكومت بوش را ايفا مى‏كنند، به كاخ سفيد هشدار مى‏دهند:
حمايت قابل رؤيت از دانشجويان، اثر معكوس ببار مى‏آورد. مدير كل سياسى وزارت خارجه امريكا، ريچارد هاس Haassهمواره جانبدار نزديك شدن آهسته به تهران است. همان نزديك شدن "سازنده" كه در ماجراى افغانستان انجام گرفت. در فوريه گذشته، شخص دوم وزارت خارجه، ريچارد آرميتاژ حتى ايران را "دموكراسى" نيز خواند، كارى كه سخت خطان حكومت بوش را به فغان آورد. ويليام بيمن Beeman، متخصص ايران در داشگاه براون Brown، مى‏گويد:
تحليل گران وزارت خارجه و سيا جداً حمايت فعال از تغيير رژيم در ايران را منع مى‏كنند. اين تحليل گران ايران را مى‏شناسند و، همانند من، مى‏دانند كه هر مداخله‏اى اثر معكوس ببار مى‏آورد. در خيابانهاى تهران، در همين زمان، اين شعار شنيده مى‏شود:
"اين جنبش دانشجوئى است، نه جنبش امريكائى"! اگر امريكا مى‏خواهد دخالت كند، مى‏بايد هرچه سرى‏تر اين كار را انجام دهد."