بوش و بلر در «باتلاق عراق» و اميد خامنه‏اى و هاشمى رفسنجانى!؟:

 

 

 انقلاب اسلامى: در ايران، متنى به امضاى 390 تن رسيده‏است. چند تن را بدين خاطر گرفته‏اند كه اين متن، انتشار پيدا نكند و به خارج نرسد. همزمان، آيةالله منتظرى متنى را منتشر كرده و در آن گفته‏است: بجاى محرمانه افراد براى گفتگو با امريكا گسيل كردن، با مردم خود گفتگو كنيد. در حقيقت، هر دو طرف، امريكا و ملاتاريا مى‏خواهند از وضعيت عراق در ايران استفاده كنند. از اين رو، اين فصل را در چهار قسمت مى‏خوانيد: در قسمت اول، موقعيت بوش و بلر از رهگذر دروغ سازيشان درباب اسلحه كشتار جمعى عراق و در قسمت دوم وضعيت در عراق و در قسمت سوم اميد رهبرى سازمان ترور را به نيازمند شدن حكومت بوش به اين رهبرى در عراق و در قسمت چهارم اميد حكومت بوش را به استفاده از موفقيت در عراق براى پيشبردن سياست خود در ايران را مطالعه مى‏كنيم:

 

 اكثريت امريكائيان و انگليسيها برآنند كه حكومتهاى بوش و بلر به آنها دروغ گفته‏اند و بوش تقصير را بگردن سيا انداخت و سيا نيز تقصير را پذيرفت!؟:

 

  در 8 ژوئيه، واشنگتن پست گزارش خود را با اين اطلاع شروع كرد: براى اولين بار، حكومت بوش پذيرفت كه پرزيدنت بوش در سخنان خويش در كنگره، اطلاع نادرست پيرامون خريد اورانيوم از افريقا و برنامه اتمى عراق، بكار برده‏است.

      كاخ سفيد از آن رو شتابان اعتراف كرد كه در گزارش كميسيون مجلس عوام انگلستان، سئوالهاى جدى در باب اعتبار گزارش انتليجنت سرويس، مطرح كرده‏است. بوش از آن گزارش در سخنرانى خود در باره وضعيت امريكا، براى قانع كردن كنگره و مردم امريكا به اينكه برنامه تسليحات كشتار جمعى صدام حسين براى امريكا خطرناك است، استفاده كرده بود.

      كميسيون مجلس مى‏پرسد معلوم نيست چرا حكومت انگلستان «ادعاى دروغى» مبنى بر اينكه عراق مقدار قابل ملاحظه‏اى اورانيوم از افريقا خريده، بكار برده‏است. سيا نيز همين پرسش را بعمل آورده‏است. اينك كاخ سفيد مى‏گويد بعد از هفته‏ها تفحص در باره خريد اورانيوم توسط رژيم عراق، اينك به اين نتيجه رسيده‏ايم كه خبر نادرست بوده‏است.

     با توجه به همه آنچه امروز مى‏دانيم، بر آنيم كه اين اطلاع نبايد در سخنرانى 28 ژانويه رئيس جمهورى در كنگره امريكا، گنجانده مى‏شد.

      اما در ماه مارس، سازمان انرژى اتمى امريكا به شوراى امنيت سازمان ملل گزارش كرد كه داستان خريد اورانيوم ساختگى است. آژانس گفت كه مدارك قلابى هستند و چنين خريدى انجام نگرفته‏است. اما حكومت بوش ترتيب اثرى به گزارش نداد و وارد جنگ بر ضد عراق شد.

     در دو مجلس نمايندگان و سنا بر سر تشكيل كميسيون تحقيق، ميان دموكراتها وجمهوريخواه‏ها اختلاف نظر است. اما تهديد حكومت به تشكيل كميسيون اثر قطعى بر اعتراف كاخ سفيد داشته است.

  بدنبال اعتراف كاخ سفيد، قال بالا گرفت. لوموند (12 ژوئيه) گزارش مفصل نماينده خود را در واشنگتن گزارش كرد. نكات اصلى گزارش عبارتند از:

 * بوش تحت انتقادها و زير تهديد كنگره به تشكيل كميسيون تحقيق، در 11 ژوئيه، تقصير را بگردن سيا انداخت. اطلاعات دروغى كه به استنادشان، امريكا و انگلستان وارد جنگ با عراق شده‏اند را سيا تهيه و در اختيار رئيس جمهورى گذاشته است. پرزيدنت بوش ناگزير شد در همان تاريخ، در اوگاندا، توضيح بدهد و تنت، رئيس سيا ناچار شد تقصير را بر عهده بگيرد. تنت گفت: «اين يك اشتباه بود. نخست اينكه سيا موافقت خود را با متن سخنرانى رئيس جمهورى ابراز كرده‏است. و سپس اينكه من مسئول روشهاى كار سيا هستم و دست آخر اينكه رئيس جمهورى حق داشت متن را خوب بداند.

 * اما به دنبال اعتراف كاخ سفيد، انتقادها شدت گرفته‏اند. زيرا از فوريه 2002، سيا مى‏دانست كه اين اطلاع دروغ بوده‏است. و مدارك خريد اورانيوم دروغهاى شاخدارى هستند.

      سناتور جمهوريخواه مى‏گويد: «اشتباهى را مرتكب شده‏اند. تحقيقى انجام مى‏شود و مسئولان مجازات مى‏شوند.» سناتور جو ليبرمن، نامزد رياست جمهورى مى‏گويد: رسانه‏ها واقعيت را جسته و مى‏گويند: سيا پى درپى هشدار داده‏است و اين هشدارها محلى براى عذرخواهى باقى نمى‏گذارند. روز 5 شنبه، 10 ژوئيه، سنا پيشنهاد سناتور دموكرات ديك دوربين Durbin را تصويب كرد. بنا بر اين پيشنهاد، كميسيون مشتركى از دو مجلس براى رسيدگى به منشاء اطلاعات دروغ و مسئولين آن، تشكيل مى‏شود. بازجوئيها علنى خواهند بود. كار كميسيون مى‏بايد دقيق و سريع پيش رود. قرار است در هفته آينده، پيشنهاد بطور قطعى تصويب بگردد.

      اينست كه كاخ سفيد خود را مجبور مى‏بيند هرچه زودتر يك مقصر پيدا كند:

 * كاخ سفيد متهم است كه بقصد، كنگره و مردم امريكا را با دروغ سازى، فريب داده‏است. بنا بر اين، ناگزير است خود را از مظان اتهام خارج كند. در 11 ژوئيه، در افريقا، كوندولزا رايس، مشاور امنيتى بوش، گفته‏است: سيا سخنرانى را مطالعه كرده‏است. اگر مى‏گفت اين قسمت شامل اطلاع نادرست است، حذف شود، آن قسمت حذف مى‏شد.اگر در صحت اطلاعات ترديد داشت، آنها را به رئيس جمهورى و معاونت رياست جمهورى ارائه نمى‏كرد. اما واشنگتن پست مى‏نويسد: در سپتامبر 2002، سيا كوشيد انگليسها را قانع كند به اين اطلاع بها ندهند.

 * اين بار، سيا تقصير را برعهده گرفت اما يك ماه پيش، ميان سيا و كاخ سفيد كشماكشى سخت روى داده بود. در 10 ژوئيه، CBS كه مأموران سيا بعد از خواندن سخنرانى رئيس جمهورى، قيد كرده بودند كه اطلاعى كه گوياى خريد اورانيوم است، راست نيست.

 * در همان حال كه بوش تقصير را به گردن سيا انداخت، از جورج تنت، رئيس سيا حمايت كرد. نمايندگان دو مجلس و عناصر خود سيا بر آنند كه علت، سياسى شدن بيش از اندازه سيا و «ضعفش در برابر فشارهاى حكومت» است.

 * بنظر مى‏رسد دموكراتها مصمم هستند و وضعيت سخت عراق نيز به مدد آنها آمده‏است. 16 نماينده دموكرات كنگره، در نامه سرگشاده‏اى به بوش، نوشته‏اند: چه تضمينى وجود دارد كه تصديق‏هاى حكومت در باره ديگر اسلحه كشتار جمعى عراق دروغ نباشند؟

  حاصل اينكه هنوز كميسيون تحقيق امريكا تشكيل نشده و كار خود را آغاز نكرده و در بحبوحه رسيدگى مجلس عوام به اطلاعات ساختگى، افكار عمومى امريكا و انگليس، نظر خويش را در باره رفتار بوش و بلر اظهار كرده‏اند. بنا بر سنجشهاى افكار،

 * 66 در صد مردم انگلستان بر اين نظر هستند كه حكومت بلر با اطلاعات قلابى، آنها را فريب داده‏است.

 * درصد امريكائيانى كه سياست بوش را در عراق تصويب مى‏كنند، از 71 درصد، به 50 درصد كاهش پذيرفته‏است. اما كسانى كه مى‏گويند امريكا مى‏بايد قواى خود را از عراق خارج كند، 45 درصد و كسانى كه مى‏گويند مى‏بايد قواى خود را در عراق نگاه دارد، 40 درصد هستند.

        در انگلستان، رقيب محافظه كار بلر، در سنجشهاى افكار، از او پيشى گرفته است و در امريكا، نيز، فرانكس، فرمانده امريكا در جنگ با عراق، در كنگره گفته‏است: روزانه 25 عمليات مسلحانه بر ضد قواى امريكا بعمل مى‏آيند. بنظر ناظران، اگر وضع در عراق بر همين منوال پيش برود و دموكراتها يك نامزد قوى پيدا كنند، بوش همان سرنوشت را پيدا مى‏كند كه پدرش، بعد از جنگ اول با عراق، در انتخابات رياست جمهورى پيدا كرد.

  اين روزها، در اروپا، مطبوعات و مقامات دولتى، بر سر ميز شام، و ديپلماتها در وزارتخانه‏هاى خارجه از خود مى‏پرسند: حكومتهاى انگليس و امريكا چگونه مردم كشورهاى خود را به فريب قانع كردند كه چاره جز جنگ با رژيم صدام نيست؟ چطور ما اروپائيان را قانع كردند كه اگر به جنگ رژيم صدام مى‏روند، دليل موجهى براى كار خود دارند؟ چطور به تكرار دروغ گفتند و كسى برآن نشد اين دروغها را موضوع رسيدگى كند؟ چطور حكومتهاى بوش و بلر دروغ مى‏ساختند؟ و... و همه باور كردند صدام يك غول است و عمل نظامى براى سرنگون كردنش واجب؟ منشور سازمان ملل را نيز زير پا گذاشتندو سابقه بدى ايجاد كردند و با همان دروغها، اين كارها را موجه جلوه دادند.

     در امريكا و انگلسستان كميسيونهاى تحقيق تشكيل شده‏اند تا روشن كنند تصميم به جنگ با عراق چگونه اتخاذ شد. اماكوشش فوق انسانى مى‏بايد تا كه بتوان در ديوان سالارى دولتى نفوذ كرد، در لابى اسرائيل نفوذ كرد، در كله‏ها نفوذ كرد، در... نفوذ كرد و پاسخ صحيح اين پرسش را يافت؟

     چگونه كار به جنگ رسيد؟ يك بخش مهمى از ماجرا، فرآورده رابطه امريكا با اسرائيل است. كتاب مهم و دقيق وارن باس Bass، زير عنوان

 Suuppor Any Friend، توضيح مى‏دهد كه همكارى بسيار نزديك دو كشور و ريشه نفوذ امروز به ديپلماسى سالهاى 1960 باز مى‏گردد. در اين كتاب توضيح مى‏دهد چسان دوستان اسرائيلى و امريكائى در سياست امريكا چنين نفوذ عميقى را يافته‏اند؟

      گروه نيرومندى كه در حكومت بوش شكل گرفته است مى‏خواست جنگ با عراق انجام پذيرد و با عزمى استوار، با مرعوب كردن مخالفان جنگ، حكومت را بر آن داشت كه جنگ كند. دروغى ساخت كه بنا بر آن، صدام و رژيمش اسلحه كشتار جمعى خطرناك در اختيار دارد. اين دروغ را چه دستگاهى تحت مسئوليت چه كسى ساخت؟ دروغ را در وزارت دفاع امريكا، دفتر طرحهاى ويژه، تحت رياست آبرام شولسكى Shulsky  كرده است. اين دفتر، بعد از ترورهاى 11 سپتامبر، توسط دو تن از فعال‏ترين اعضاى گروه، تشكيل شد. يكى پل ولفوويتس، معاون وزارت دفاع و ديگرى دوگلاس فيث Feith، معاون سياسى وزارت دفاع.

      اما اينك بوش و تمامى حكومت او مى‏بايد پاسخگو باشند.