انقلاب اسلامى:
اين فصل را در پنج قسمت مى‏خوانيد:
در قسمت اول، گزارش جنبش اعتراضى دانشجويان و در قسمت دوم پيام آقاى بنى‏صدر به دانشجويان و مردم ايران و در قسمت سوم پاسخ "انجمن اسلامى دانشگاه امير كبير" به نقدها و در قسمت چهارم نقد اين پاسخ و در قسمت پنجم تحليل ژاله وفا را از جنبش دانشجويى ميخوانيذ كه اكنون دوام جسته است .

گزارش جنبش اعتراضى دانشجويان كه به حكم "رهبر" و همدست او، رفسنجانى سركوب خونين شد:

انقلاب اسلامى:
در زير گزارشهائى را مى‏خوانيد كه از ايران براى ما فرستاده شده‏اند. پيش از آن گزارشى را مى‏خوانيد كه از درون رژيم است:

گزارش از درون رژيم و دو شعار گويا:
"شاه، شاه، اكبر شاه، مرگ بر شاه" و "اين جنبش دانشجواست نه جنبش امريكا"
* پس از تظاهرات دانشجويان و شعارهائى كه بر ضد خامنه‏اى و هاشمى رفسنجانى دادند، اولى در ورامين (22 خرداد) دستور "سركوب بى رحمانه عوامل دشمن" را صادر كرد و دومى در نماز جمعه (23 خرداد) دانشجويان را "سوسول" و "بچه ساواكى" و... عنوان داد. با وجود اين، ترس تمامى وجود اين دو گرداننده سازمان ترور را گرفته‏است. به علتهاى زير:

* انزواى خارجى. امريكا نپذيرفته‏است با آنها مذاكره كند و در مخالفت با برنامه‏هاى اتمى رژيم، ميان امريكا و اروپا اتفاق نظر بوجود آمده‏است. حتى روسيه نيز با نظر اروپا و امريكا موافق است. و
* تشديد تجاوزها به حقوق بشر و يأس از موفقيت خاتمى به انجام اصلاحات (رد دو لايحه و...) نخست افكار عمومى غرب و آنگاه حكومتها را ناگزير كرده‏است، هم يأس خود را از احتمال موفقيت حكومت خاتمى و هم از بهبود وضعيت حقوق بشر در ايران، ابراز كنند.

* در داخل، دانشگاهها و حوزه قم بطور كامل در برابر خامنه‏اى و هاشمى رفسنجانى و رژيم ولايت فقيه قرار گرفته‏اند و شبكه سركوب خيابانى به تحليل رفته‏است. تا جائى نيروى قابل اتكاى خامنه‏اى و هاشمى رفسنجانى را به 15 تا 20 تن برآورد مى‏كنند.

* پس از آنكه در سه شب اول، چماقداران (لباس شخصيها) از سركوب جنبش دانشجوئى ناتوان مى‏شوند و كتك خوردن "حزب اللهيها"، روحيه آنها را خراب مى‏كند، رهبرى سازمان ترور روش جديدى در پيش مى‏گيرد:

* در 22 خرداد خبر بازگشت 700 تن از اعضاى سپاه بدر از عراق به ايران، براى سركوب جنبش دانشجوئى، انتشار مى‏يابد. بنا بر اين خبر، امام جمعه خرمشهر و سپاه اين شهر مأموريت انتقال اين عده را به تهران، بر عهده مى‏گيرند. صحت و سقم خبر از اهميتى برخوردار نيست. آنچه از اهميت برخوردار است اثر روانى خبر است. در حقيقت، خبر گوياى تصميم رهبرى سازمان ترور به سركوب خونين است:

* شوراى امنيت ملى كه دست نشانده خامنه‏اى و هاشمى رفسنجانى است بر آن مى‏شود جلسات خود را بدون حضور على ربيعى، رئيس دبيرخانه اين شورا تشكيل دهد. اما خاتمى پافشارى مى‏كند كه جلسات مى‏بايد با حضور او تشكيل شوند. در جلسه روز جمعه، تصميم گرفته مى‏شود:
براى جلوگيرى از حضور و عمل لباس شخصيها، قواى انتظامى وارد دانشگاها و كوى‏هاى دانشجوئى بشود. در حقيقت، خاتمى يكبار ديگر ضعف به خرج مى‏دهد و بجاى اينكه قاطعانه بخواهد بساط چماقداران و لباس شخصيها را از خيابانها جمع كند، به جاى آنكه بگويد لباس شخصيها افراد سپاه هستند و مى‏بايد دست از شرارت بردارند، با كارى موافقت مى‏كند كه راه را براى يورش به كوى‏هاى دانشگاهها در تهران و شيراز و ديگر شهرستانها باز مى‏كند. و براى آنكه سناريو كامل شود، در جمعه شب و يك بامداد شنبه 24 خرداد كه زمان يورش و به خون كشيدن كوى‏هاى دانشجوئى بوده‏است، گروهى از لباس شخصيها مأمور مى‏شوند، اين شعار را بدهند:
"تا خون در رگ ماست، پهلوى رهبر ماست". سايت بازتاب نوشته‏است كه در برابر هتل لاله، حدود 100 تن اين شعار را مى‏داده و جمعيتى 400 نفرى نيز آنها را مسخره مى‏كرده‏اند. اما از آنجا كه محسن رضائى خود نيز در طرح و اجراى نقشه سركوب خونين شركت داشته‏است، تمام حقيقت را نمى‏نويسد:
اين شعار، همان شعار حزب الليها و علامت شناسائى است كه آنها بهنگام حمله به اجتماعات مى‏دهند. جز اينكه به جاى خمينى، پهلوى را گذاشته‏اند و با دو هدف:
نيروهاى سركوب رژيم بدانند آنها از خودشان هستند و مجوز سركوب دانشجويان و مردمى كه خامنه‏اى و هاشمى رفسنجانى "فريب خوردگان امريكا و صدا و سيماى لوس آنجلسى" مى‏نامند را تدارك كنند. وگرنه، چرا سايت بازتاب نمى‏پرسد:
از چه روست كه اينگونه شعار دهندگان مورد تعرضى قرار نمى‏گيرند اما به كوى‏هاى دانشجوئى يورش وحشيانه برده مى‏شود؟
* اما دانشجويان و مردم تظاهر كننده هوشيارتر از آن بوده‏اند كه بگذارند جنبش آنها مورد سوء استفاده زورپرستهاى دست نشانده امريكا و اسرائيل بگردد. از اين رو، تا وقتى بوش لب به حمايت از جنبش دانشجوئى نگشوده بود، از جمله شعارهائى كه مرتب تكرار مى‏شدند، "خامنه‏اى حيا كن سلطنت را رها كن" و "شاه، شاه، اكبر شاه، مرگ برشاه" بودند. وقتى بوش از جنبش حمايت كرد، دانشجويان شعار "اين جنبش دانشجوئيست نه جنبش امريكائى" را سر دادند.

* در شب جمعه و اوائل بامداد شنبه، قواى انتظامى با ورود به كوى‏هاى دانشجوئى، راه را براى ورود "لباس شخصيها" و سركوب خونين دانشجويان دختر وپسر باز مى‏كنند. در سركوب خونين كوى همت دانشگاه علامه، يك تن و در سركوب خونين دانشجويان شيراز نيز يك تن كشته مى‏شوند.
در باره حمله به اين كوى، يك گزارش رسمى، به تاريخ 25 خرداد وجود دارد:
"روابط عمومى دانشگاه علامه طباطبائى در باره حوادث خوابگاه شهيد همت اعلام كرد:
در خوابگاه كوى نصر (طرشت)، دانشجويان از ساعت 10 و نيم شب در حمايت از حوادث كوى دانشگاه تهران، دست به يك تجمع اعتراض آميز زدند كه اين تجمع با حوادث بسيار ناگوار تا ساعت 4 و 30 دقيقه بامداد روز شنبه ادامه يافت. دانشجويان حدود ساعت 30 دقيقه بامداد پس از تلاش‏هاى نيروى انتظامى به داخل خوابگاه بازگشته و آرامش نسبى برقرار شد. اما حدود ساعت 2 بامداد، بيش از 70 نفر از افراد لباس شخصى، با انواع وسايل خطرناك همچون چاقو، قمه، چماق و كابل وارد خوابگاه شدند و به شدت دانشجويان را مورد حمله قرار دادند. گروه مهاجم در اين تهاجم خونين بيش از 90 درصد درب اتاق‏ها را شكسته و كمد و وسايل دانشجويان را به هم ريختند و دهها نفر را زخمى كردند كه تعدادى از آنان به بيمارستان منتقل شدند. اين گروه همچنين تلفن‏ها را خراب كردند و علاوه بر ضرب و شتم دانشجويان، به اموال خوابگاه، خسارت كلى وارد كردند. اين گزارش حاكى از آن است كه پس از نيم ساعت ضرب و شتم، نيروى انتظامى وارد خوابگاه شد و لباس شخصى‏ها را از خوابگاه بيرون كرد."
* در 26 خرداد، اطلاعيه بسيج دانشجوئى دانشگاه علامه طباطبائى، واقعيت مهمى را آشكار كرد:
"عده‏اى خودسر و خيره سر با شعارهاى پوششى (حزب‏اللهى) در راستاى تخريب چهره عناصر مؤمن و ارزشى نظام با اقدامى وحشيانه، فارغ از همه اصول اخلاقى و انسانى به حريم مقدس علم و انديشه و خوابگاه دانشجويان حمله آوردند و چنان خيره‏سر و كوردلانه اقدام به ضرب و جرح دانشجويان كردند كه يكى از دانشجويان بسيجى را كه در آرام كردن فضاى اغتشاش خوابگاه فعالانه حضور داشت، پس از ضرب و شتم، بازداشت نموده و بدون هيچ توجيهى، به يك ساختمان نامعلوم در شمال تهران برده و پس از نگهدارى ايشان در شرايط نامطلوب و قراردادن وى در فشار روحى و روانى، پس از ساعت‏ها و با گرفتن گلاسه اثر انگشتان و تعهد كتبى وى را رها كردند."
يعنى لباس شخصيها "افراد خود سر" نيستند. خانه‏هاى امن دارند و افراد را توقيف مى‏كنند، به مراكز خود مى‏برند، شكنجه مى‏كنند و از آنها تعهد مى‏گيرند و... به سخن ديگر، خطاى اصلاح طلبان اين بوده‏است كه به اعضاى سازمان ترور، عنوان "خودسر" دادند و با اين عنوان، به جنايتكاران پوشش بخشيدند.
* اعتراضيه شوراى مديران دانشگاه صنعتى شريف نيز بسيار گويا است:
"شوراى مديران دانشگاه صنعتى شريف حمله به خوابگاههاى دانشجوئى تهران و شهرهاى ديگر را قوياً محكوم مى‏كند. ما بر اين باوريم كه صيانت از منزلت آموزش عالى و مؤسسات تحقيقاتى بايد، بدون قيد و شرط و بطور مداوم، حفظ شود. ما قوياً از حكومت ايران مى‏خواهيم آزادى بيان و اجتماع مسالمت‏آميز دانشجويان را ضمانت و حمايت كند. سركوب دانشجويان هيچگاه بسود مردم ايران نبوده‏است".

* "اصلاح طلبان" كه مى‏بينند وسيله سركوب خونين دانشجويان شده‏اند، بعنوان واكنشى، عكسهاى دانشجويانى را كه مورد ضرب و شتم قرار گرفته‏اند، انتشار مى‏دهند. دانستنى است كه در شب سركوب خونين، به خبرنگاران اجازه ورود به صحنه را نداده‏اند و عكسها را "اطلاعاتيها" گرفته‏اند. انتشار عكسها واكنش اعتراض گونه خاتمى و همكاران او است. هرچند اصلاح طلبان آن را دليل شدت تمام گرفتن برخوردهاى دوجناح مى‏شمارند، اما گمان نمى‏رود اصلاح طلبان به خود جرأت برخورد را بدهند.
گزارشهاى شبهاى اعتراض:
نخستين شب (20 خرداد 82) جنبش اعراضى:
رژيم از ترس 18 تير برنامه امتحان دانشگاهها را طورى گذاشت كه 18 تير همه آنها تعطيل باشند و با اينكار خود ندانسته 18 تير را جلو انداخت. دو نوبته شدن دانشگاهها (پولى شدن آنها) براى دانشجويان آنقدر اهميت داشت كه برايشان بهانه‏اى شود تا بدان حركت را شروع كنند و ديشب شروعش بود. ماجرا از خوابگاه دختران شروع شد و كوى دانشگاه در خيابان اميرآباد سر و صدا را از آنجا شنيد. پسران هم از خوابگاه خود بيرون آمده و جلوى خوابگاه دختران شروع به شعار دادن كردند. اينها از بيرون و دخترها از داخل فضاى تظاهرات را شكل مى دادند. مردم هم كه ماجرا را شنيدند به پشتيبانى آنها آمدند. حدود ساعت 11 ديشب جلو خوابگاه 500 نفردانشجو و حدود1500 تا2000 نفراز مردم جمع شده و شعار ميدادند. كم كم به تعداد مردم افزوده ميشد. بعد جمعيت به سمت پايين براه افتاد. نيروى پليس ضد شورش. پايين تر و نزديك چهارراه بولوار آماده ايستاده بود. نيروهاى چماقدار هم آمده بودند. با حركت دانشجوها در وسط خيابان و مردمى كه در پياده رو با آنها مى‏آمدند. تعداد مردم زياد مى‏شد و به همين ميزان هم مردم مى‏آمدند به خيابان و با دانشجوها قاطى شده شعار ميدادند و به تظاهرات مى‏پيوستند. تا نزديك بولوار جمعيت به حدود 10 تا 15 هزار نفر مى‏رسيد. و شعارهايى كه سرداده ميشد اينها بود:
"سرود اى ايران" و "مرگ بر ديكتاتور" و "مرگ بر رهبر" و "مرگ بر خامنه‏اى" و "هاشمى پينوشه ايران شيلى نميشه" و "شاه، شاه، اكبر شاه، مرگ بر شاه" و "مرگ بر خامنه‏اى" و "حكومت آخوندى فانوس رو به باد است" و "خاتمى بى غيرت استعفا استعفا"، "مرگ بر خاتمى" و "ايرانى مى‏ميرد سازش نمى‏پذيرد" و "نه سازش نه تسليم، آزادى، آزادى" و "زندانى سياسى آزاد بايد گردد" و "مردم چرا نشستين ايران شده فلسطين" و "دانشجو ملت اتحاد، اتحاد" و "مردم چرا نشستين، ايران شده فلسطين" و "مرگ بر آخوند انگليسى"، "18 تير، تير خلاص" و "رفراندوم، راه نجات مردم" و "درد ما درد شماست، مردم به ما ملحق شويد" و "ايرانى مى‏ميرد، ذلت نمى‏پذيرد" و "آزادى انديشه، با ريش و پشم نمى‏شه" و ... ماجرا تا حدود ساعت يك و نيم ادامه داشت. پليس راههاى منتهى به كوى دانشگاه را بسته بود و خود رو را منحرف مى‏كرد. ماشينها با شادى و بوق زدن و سوت و هلهله با تظاهرات همراهى مى‏كردند. مردم در چهار راه بولوار امير آباد تجمع كرده بودند و شعار مى‏دادند و پليس ضد شورش ايستاده بود بعنوان حائل كه از پيوستن تظاهر كنندگان بالا - كه با دانشجوها مى‏آمدند - و آنها جلوگيرى كنند. مردم در ساير خيابانها و چهار راههاى اطراف هم جمع شده و دسته دسته شعار مى‏دادند. شادى در ميان مردم موج مى‏زد و بعضى ها بچه هايشان را نيز آورده بودند. رفتار پليس تهاجمى نبود. جز يك مورد كه به سمت تظاهر كنندگان چهار راه بولوار حمله كردند (مانند گذشته با چماق و باتوم به جان مردم نيفتاده بودند). حضور زنها و زنهاى مسن بسيار جالب و همراهى عموم مردمى كه در خيابانها بودند با زدن بوق چشمگير بود.
گزارش شب دوم:
پريشب 21 خرداد (دومين شب تظاهرات) ساعت 11 رفتم جلوى كوى دانشگاه تمام خيابانها و كوچه‏ها و دسترسى‏ها را به خيابان امير آباد با نيروهاى پليس ضد شورش بسته بودند. از كوچه‏اى توانستم سرك بكشم و كف خيابان مملو از سنگ و كلوخ بود. دانشجوها از داخل خوابگاه و نيروى پليس و انصاريها از بيرون به هم سنگ ميزدند و دانشجوها شعار ميادند. مردم هم در خيابانها و كوچه‏ها تجمعات پراكنده داشتند و شعار ميدادند. بيش از 2000 نيروى ضد شورش آورده بودند. در تمام خيابانهاى اطراف مردم با ماشينها آماده بودند و بوق ميزدند. تا ساعت 1 و نيم بعد از نيمه شب سعى كردم از جاهاى مختلف كه بتوانم بداخل خيابان بروم ولى مأموران سر هر كوچه فرعى هم ايستاده بودند و نمى‏گذاشتند. ديشب هم وضع به همين منوال بود ولى مردم بيشتر آمده بودند و با ماشينها در خيابانها بوق مسزدند و وسط خيابان ايستاده از ماشينها پياده شده و كف مى‏زدند و پراكنده شعار ميدادند. دو نفر از انصاريها هم آمدند كه به آنها حمله كنند و اسپرى اشك آور به صورت جوانى پاشيدند. او با آنها درگير شد و مردم هم به آنها حمله كردند. و موتور انصارى را به آتش كشيدند. و كتك مفصلى هم به وى زدند. شانس آورد ولش كردند وگرنه جان بدر نمى‏برد. كمى قبل از آنها، ديدم نيروهايى از انصار به زور چند جوان را دستگير كردند. يك سرهنگ پليس ديشب جرات نمى‏كرد برود جلو (همان جاى كه مردم مى‏رقصيدند و موتور اون مزدور انصار زور را آتش زدند) و به مردم مى‏گفت چند نفر با هم بياييد برويم ببينيم چه خبر است! بعد كه كسى باهاش نرفت منتظر ماند تا نيروهاى كمكى برسند. من ساعت 3 نيمه شب بازگشتم به منزل ولى ماجرا همينطور ادامه داشت.
جمعه شب مردم به سمت كوى دانشگاه مى‏آمدند. راه‏ها را بسته بودند. مردم هم يا از ماشينها پياده مى‏شدند و همان اطراف به تجمع‏هاى پراكنده مى‏پرداختند و يا سوار بر ماشينها به زدن بوق و شادى مى‏پرداختند. در خيابانهاى كردستان و جلال آل احمد جوانهابا بر پا كردن آتش و جمع كردن مردم به دادن شعارهايى از قبيل " خامنه‏اى حيا كن سلطنت رو رها كن" و "مرگ بر آخوند " و " آزادى، آزادى" مى‏پرداختند و نيروهاى ضد شورش پليس و انصارى‏ها هم به آنها حمله مى‏كردند. مردم عقب مى‏رفتند و در جاى ديگرى همين ماجرا تكرار مى‏شد. تا حدود صبح اين جنگ و گريز ادامه مى‏داشت. و دانشجوها را هم نيروهاى گارد ويژه نمى‏گذاشتند بيايند بيرون و همان درون خوابگاه به شعار دادن مى‏پرداختند. جوانها هم در بيرون با تجمع‏هاى كوچك به ماموران سنگ مى‏زدند. و شنيده مى‏شد كه چند تايى از آنها را زده‏اند.
روز شنبه هم مردم همانند شبهاى پيش آمدند ولى تجمع مامورين بسيار بيشتر بود. مردم هم همان اطراف با تجمع و بوق زدن در ماشينها تا حدود ساعت 3 صبح آنجا بودند. احالى محلهاى اطراف كوى دانشگاه، درب خانه‏هاى خود را باز مى‏گذاشتند تا مردمى كه مورد حمله مزدوران قرار مى‏گيرند در آنها پناه گيرند. دوشنبه شب ماشينها بيشتر شده بودند و خانواده‏ها آمده بودند و راه بندان بى نظيرى در خيابان امير آباد كه شمالش به طرف كوى بسته شده بود (به وسيله ماموران) درست شده و همه بوق مى‏زند. لباس شخصى‏ها با خشونت از بوق زدن ممانعت مى‏كردند و به مردم حمله مى‏كردند ولى مردم تا از آنها رد مى‏شدند به كار خود ادامه مى‏دادند. چيزى كه مهم است روحيه مردم است كه توى آن راه بندانى كه ساعتها حضور داشتند با شادى بود.
دوشنبه شب حضور نيروى تازه‏اى كه لباس شخصى به تن داشت ولى يك جليقه‏اى كه پشت آن به انگليسى نوشته بود:
پليس، به چشم مى‏زد. اينها به نظر من از سپاه پاسداران بودند. چرا كه تيپ و چهره شان اينجور وانمود مى‏كرد. در طول اتوبان كردستان و جلال آل احمد ايستاده بودند تا مردم از ماشينها پياده نشوند و شعار ندهند. سه شنبه شب هم ماجرا ادامه داشت. نكته قابل توجه اينكه درون ماشينها همه اعم از زن و مرد و بچه و همه اعضاى خانواده همراه با ميهمانانشان در تظاهرات شركت مى‏كنند.
گوهر دشت كرج، اصفهان، شيراز، اهواز و تبريز و مشهد و همدان و كرمانشاه و كرمان و رشت، شهرهائى هستند كه به تأسى از تهران شبها مردم به تظاهرات مى‏پردازند. سه شنبه دانشجويان علم و صنعت نيز به متحصنين دانشگاهها پيوستند و علم و صنعت هم مركز تظاهرات شد شعارهاى آنان از اين قبيل بود " نصرمن الله و فتح القريب، مرگ بر اين نظام مردم فريب "،" نيروهاى زره‏پوش، لباس ملت بپوش "، " خاتمى سكوتت حمايت از كشتار است " و " 23 سال خيانت، آخرشم جنايت ". دانشگاه تهران از ديروز بعد از ظهر شروع كرده و شعارها از داخل به گوش مى‏رسد. همينطور دانشگاه خواجه نصير در بالاى ميدان ونك. در اين شب، دامنه جنبش اعتراضى به تهران پارس كشيد و در آنجا زد و خورد و تير اندازى نيز شد. در تهران، صحبت از سه كشته مى‏شود. زخمى‏ها يورشها را از 100 متجاوز مى‏دانند. قتل دو كس مسلم است.تلويزيون كانال 4 رژيم حتى مجبور شد در روز سه شنبه با پزشك دانشجويى كه با بيش 10 ضربه چاقو به قتل رسيده بود مصاحبه كند و جسد اين شهيد را نشان دهد.
چهار شنه و پنج شنيه 28 و 29 خرداد، مردم كماكان شبها با ماشينها در خيابانها بخصوص امير آباد، جهان آرا، كردستان و زير پل گيشا تا ساعتهاى 3 صبح راه بندان بوجود مى‏آورند و جالب است كه همه خندان و قوا هم زياد هستند و تعدادى را از جنوب كشور آورده‏اند كه با فاصله 50 مترى اسپرى به دست ايستاده‏اند تا اگر كسى بوق زد روى شيشه‏اش علامت بزنند و بعد ساير نيروها پلاك ماشينش را بكنند. مردم هم جلوى آنهابوق نمى‏زنند ولى به محض اينكه فرصتى مى‏يابند به بوق زدن مى‏پردازند.
چهارشنبه شب علاوه بر اطراف دانشگاه شرق تهران هم حركت شروع شد و در تهران پارس جوانان و مردم بيرون آمدند و به سايرين پيوستند. شهرهاى اطراف كرج هم، مانند گوهر دشت و گلشهر، تظاهرات و درگيرى زياد بود. اصفهان و مشهد و كرمان هم همينطور. در تبريز، به كوى دانشجوئى سهند، يورش وحشيانه شده‏است. مردم با دانشجويان همگام شده و در دو روز گذشته تظاهرات و درگيرى بسيار بوده. مردم روزها هم كم كم دارند حرف شركت در تظاهرات را مى‏زنند. يعنى مى‏تواند تظاهرات شبانه به جاهاى بيشترى از شهر كشيده شود.