در بحبوبحه جنگى كه بيانگر "نظريه جنگ تمدنها" است، اين پنجمين يا ششمين بار است كه در باره حقوق انسان، گفتگوى فرهنگها، "حقوق و فرهنگ و مردم سالارى و هويت"، بنا بر دعوتهاى مؤسسههاى دانشگاهى و فرهنگى سخن مىگويم. نخستين بار كه كه در باره گفتگوى فرهنگها سخن گفتم، در كنگرهاى بود كه به ابتكار شهردار محترم موليانو ونتو، آقاى ديگو بوتاچين و پدر روحانى، جيورجيو مورلين و آقاى مسعود اسماعيلو، برپا شده بود. اين كنگره، در سطح جامعه مدنى، در سطحى كه مىبايد تشكيل شده بود و سه سال پياپى گفتگوى فرهنگها، يا دقيق بخواهى، برداشتن موانع ارتباط فرهنگها، به قصد ممكن كردن رشد همآهنگ جامعهها و قوت گرفتن فرهنگ و وجدان جهانى، موضوع كار آن بود.
قصد از پيشنهاد گفتگوى فرهنگها به مجمع عمومى سازمان ملل هرچه بود، از آنجا كه دولتها سازماندهى قدرت و اعمال آن هستند، سطح دولتها، سطح گفتگوى فرهنگها نبود. همانطور كه ديديم، سال 2001، سال گفتگوى فرهنگها معين شد اما در عمل، از آن سال بدين سو، بجاى "گفتگوى فرهنگها"، بنام دين، بنام تمدن و بنام "مأموريت الهى"، جنگ از پى جنگ، روى مىدهد. و اگر ابتكار شهر موليانو را شهرهاى ديگر جهان پى مىگرفتند، بسا وجدان جهان قوت لازم را براى پيشگيرى از ترورها و جنگها را پيدا مىكرد.
...
روزها بر رئيس جمهور چگونه مى گذرد از 11 تير تا 25 مهرماه 1359
