ارزیابی قطعنامه آژانس: همکاری امریکا و اروپا و یا پیروی امریکا از اروپا؟ و موقعیتی که ایران را در آن قرار میدهد؟:

 

 
● به ترتیبی که قطعنامه تصویب شد و مفاد آن حاکی از آنند، الف - ابتکار عمل در دست اروپا باقی ماند و ب - پرونده به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع نشد. و ج - در صورت تخلف مجدد ایران، پرونده خود به خود به شورای امنیت نمی رود. با وجود این، از این پس، امریکا است که ابتکار عمل را بدست می اورد. چرا که تخلف رژیم از تعهدهائی که پذیرفته است، مدرک بی فایدگی روش اروپا و مفید بودن روش پیشنهادی امریکا میشود و این تنها پرونده را که اروپا در اختیار گرفته بود، از دستش بدر می برد.
از این رو است که سه کشور انگلستان و آلمان و فرانسه با تهدیدهای سخت تضمینهای کامل را از رژیم گرفته اند و مطمئن شده اند رژیم به تعهدات خود عمل خواهد کرد. با وجود این،
● لوموند (27 نوامبر) ار قول مسئولان امریکائی و اروپائی، قطعنامه را "قوی" توصیف میکند . قطعنامه قوی است از آن رو که
* کنت بریل، نماینده امریکا در شورای حکام گفته است: قطعنامه به اتفاق آرا تصویب شده است. بنا بر این، جامعه بین المللی، با وحدت، سیاست انکار و این و آن ستون کردنها و فریبکاری ایران را محکوم کرد. تصدیق کرد که رفتار گذشته رژیم نقض پیمان منع گسترش سلاح اتمی بوده است. سخنگوی کاخ سفید نیز قطعنامه را "قوی" توصیف کرد و گفت: جای تردید باقی نماند که بمحض ارتکاب تخلفی جدید، پرونده به شورای امنیت خواهد رفت.

* انگلستان و روسیه نیز از مفاد قطعنامه ابراز رضایت کردند. و فرانسه توضیح داد که آژانس رفتار گذشته ایران را بطور قاطع محکوم کرد. از این پس نیز، فرانسه مراقب و گوش بزنگ رفتار ایران است.

* حسن روحانی، دبیر شورای امنیت ملی ایران، میگوید: امریکا به هیچ یک از هدفهای خود، بر ضد، ایران نرسید. روابط ایران با آژانس بین المللی انرژی اتمی عادی شد. ایران به تعهداد خود، بر وفق پروتکل الحاقی، عمل خواهد کرد.

● البرادعی گفته است: (رویتر 26 نوامبر): قطعنامه پیامی سخت جدی و تهدید آمیز به ایران است که هیچگونه تخلفی تحمل نخواهد شد. در صورت تخلف، آژانس از تمامی امکانهای خود برای تنبیه ایران استفاده خواهد کرد.

● واشنگتن پست (26 نوامبر) توضیح میدهد که امریکا می خواست ایران متخلف شناخته شود و پرونده به شورای امنیت برود. اما اروپائیها ایران را متقاعد کردند با بررسی کامل موافقت کند . این نگرانی نیز بود که اجرای نظر امریکا موجب شود سخت خطان رژیم تقویت شوند.
با توجه به اشتغال امریکا به بمب اتمی کره شمالی و مشکل عراق، قطعنامه امریکا را راضی میکند. در تمام مدت پیش از تصویب قطعنامه، پاول، وزیر خارجه با وزیران خارجه اروپائی، تلفنی، در ارتباط بود تا که راه حل بدست آید. پس از آنکه نماینده امریکا آژانس را سخت سرزنش کرد که چرا گفته است ایران برنامه تولید سلاح اتمی ندارد، قطعنامه ای تهیه و تصویب شد که نماینده امریکا نیز به آن رأی داد.
در 2 دسامبر، جون ار. بولتون، معاون وزارت خارجه امریکا، گفت: امریکا مصمم است نگذارد از هیچ کشوری تکنولوژی موشک دور برد و سلاح اتمی به ایران برود. ما با دقت مراقب اعمال ایران هستیم. ایران میکوشد با دادن امتیازهای اقتصادی ، کشورهای اروپائی را از مخالفت با بر برنامه های اتمی خود منصرف کند. اما این استراژی بی اثر شده است . اینک بر جامعه بین المللی است که ببیند در برابر موارد نقض قرارداد منع گسترش اسلحه اتمی توسط ایران، چه اقداماتی را باید بعمل بیاورد.

● اما اسرائیل همچنان مدعی است که ایران در کار ساختن بمب اتمی است و تا یکی دو سال دیگر ، بمب را خواهد ساخت!
● روزنامه هاآرتص (27 نوامبر) توضیح میدهد که قطعنامه شورای حکام آژانس همان نیست که امریکا میخواست. بر سر محتوای قطعنامه، میان انگلستان و آلمان و فرانسه از سوئی و امریکا از سوی دیگر، اختلاف عمیق وجود داشت. امریکا می خواست آژانس ایران را بخاطر تخلف از مقررات پیمان منع گسترش اسلحه اتمی محکوم کند و پرونده به شورای امنیت برود و این شورا مجازاتهائی را در باره ایران تصویب کند . چون بدان هدف نرسید با قاطعنامه ای موافقت کرد که توبیخ و تهدید صریح را در بردارد.
قطعنامه ای تصویب شد که هرکس استنتاج خود را از آن میکند: * امریکا میگوید تخلفی دیگر بمعنای رفتن پرونده به شورای امنیت است.

* اروپائیها و آژانس میگویند تخلف جدید ایران موجب نمیشود پرونده، خود به خود، به شورای امنیت برود.
* و ایران میگوید هر وقت لازم ببیند، غنی کردن اورانیوم را از سر میگیرد.
جنبه دیپلماتیک تصمیم شورای حکام آژانس آنقدر اهمیت ندارد که بازرسیهای آتی تأسیسات و برنامه اتمی ایران.
محل تردید نیست که امریکا چنین تصمیمی را در باره عراق نمیپذیرفت. اما چون در مورد عراق نیز آژانس گفت عراق امکانات تولید سلاح اتمی را ندارد و امریکا به عراق حمله کرد و معلوم شد حق با آژانس بوده است، حکومت بوش نمیتواند، در آینده نزدیک، همان روش را در پیش بگیرد. و نیز، نمیتواند بر روی مؤتلف اصلی خود که با فرانسه و آلمان دست به اقدام مشترکی زده است، چنگ اندازد.
آنچه در عراق روی داد و روی می دهد، حکومت بوش را بر آن داشت نقشه های بزرگش را در باره خاورمیانه بطور عام و ایران بطور خاص، بلااجرا بگذارد. تا بدانحد که دیگر "محور شر" را نیز بکار نمیبرد. جنگ عراق, همچنین، گزینش راه حل نظامی واقع بینانه را، در مورد ایران، حذف کرد. و این امر، استراتژی جنگ پیشگیرانه او را نیز بی اثر گرداند. به ترتیبی که ایران بدون بیم از تنبیه ها، امتیاز گرفت.
اگر جنگ عراق پی آمدهائی در منطقه داشته است، قطعنامه آژانس، در باره ایران، یکی از آنها است. این قطعنامه برنامه اتمی ایران را صلح آمیز توصیف میکند و بنا بر این، به ایران امکان میدهد نسل دیگری از دانشمندان و مهندسان اتمی را تربیت کند. امکان بازرسی غافلگیرانه را از تأسیسات اتمی ایران میدهد اما پنهانکاری ایران ثابت میکند که بازرسیها، به تنهائی، تضمین نمیکنند که مانع از آن میشوند که ایران در پی تولید اسلحه اتمی شود.

● در 27 نوامبر، رویتر گزارش کرد که آژانس ربط فعالیتهای اتمی ایران با پاکستان را یافته است. سانتریفوژی که ایران بکار برده است همان است که مشابه آن را پاکستان برای تولید بمب اتمی، مورد استفاده قرار میدهد. دیپلماتها میگویند آژانس در کار آنست که بداند آیا سانتریفوژ را ایران از پاکستان گرفته است و یا از کشوری دیگر.
چندین دیپلمات آشنا به آژانس و کار او به ما گفته اند: سانتریفوژها همانند ماشین آلمانی غنی سازی اورانیوم هستند. که کنسرسیوم Urenco میسازد. این کنسرسیوم در ساختن سانتریفوژها مقام اول را دارد.
نماینده ایران در آژانس به رویتر گفته است: این امر که ماشین ها به ماشینهای ساخت Urenco میمانند، برای من اطلاع تازه ای است. من از آن خبرندارم.
Urenco به رویتر گفته است: ما نه ماشین و نه طرز کار آن را در اختیار ایران گذاشته ایم. کنسرسیوم تحویل سانتریفوژ به ایران را قویاً تکذیب میکند.
ایران و پاکستان نیز همکاری اتمی با یکدیگر را تکذیب میکنند. با وجود این، پدر بمب اتمی پاکستان، عبدالقادر خان، در سالهای 1970، در قسمت ماشینهای غنی سازی Urenco کار کرده است. بعد از بازگشتش به پاکستان، توسط دادگاههای در آمستردام، به جرم جاسوسی اتمی، محاکمه شد.
داوید آلبرایت ، بازرس پیشین اسلحه سازمان ملل که اینک رئیس مؤسسه علم و امنیت جهانی است، به ما (رویتر) گفته است: عبدالقادر خان سخت معتقد است که این ماشینها را گرفته و آنها را تکمیل کرده است.
عبدالقادر خان از ایران دیدار کرده است اما دلیلی در دست نیست که او در پیشبرد برنامه اتمی ایران نقشی داشته است. دیپلماتها میگویند:کارشناسان آژانس میگویند ایران به آنها گفته است ایران ماشینهای ساخت Urenco را بکار گرفته است و بتازگی، ماشینها را به آنها نشان داده اند. ایران میگوید: تلاش طاقت فرسائی برای بدست آوردن قطعات این ماشینها بکار برده است و برخی از آنها را از واسطه ها، در سالهای 1980 تا 1988 ، در دوران جنگ با عراق، خریده است.
دیپلماتها و کارشناسان منع گسترش اسلحه اتمی میگویند : ایران سانتریفوژهائی بکار میبرد که ساخت Urenco هستند و پیش از ایران، پاکستان، در ساختن بمب اتمی، با موفقیت بکار برده است.
انقلاب اسلامی: ارزیابیهایی که خواندیم، پاسخها ی پرسشها را بر ما معلوم میکنند: واقعیت همان شد که به تکرار خاطر نشان میکردیم: 1 - امریکا قدرت در حال انحطاطی است. درماندگیش در افغانستان و عراق، ناتوانی است که زمان به زمان بر آن افزوده میشود. بنا بر این، آن طرزفکری که میگفت : هیچ جنبشی فایده ندارد زیرا ایران در موقعیت زیر سلطه است و هر کار بکند، سرانجام، سلطه گر به وضعیت سابق بازش میگرداند، فاقد هرگونه اعتباری است. هرچند سابق براین نیز اعتباری نداشت. بنا بر این، ایران میتواند سرنوشت خویش را در دست بگیرد. 2 - رژیم ملاتاریا بجای آنکه فرصت تاریخی را برای بنای یک ایران آزاد و مستقل و در رشد مغتنم بشمارد، به سلطه الیگارشی مافیاها تقدم مطلق میدهد و از راه بحران سازی، "اجماع جهانی" برضد ایران بوجود میآورد. ادامه "بازی اتمی"، به امریکا فرصت میدهد ضعف خود را با استفاده از "اجماع جهانی" جبران کند و خطرهای بزرگ را متوجه ایران بگرداند. 3 - ملاتاریا نه تنها هیچ امتیازی نگرفته است، بلکه، با امضای خویش، کشور را تحت تصمیم قدرتهای خارجی قرار داده است. حتی اگر هم دست از پا خطا نکند، تحت تصمیم قدرتهای خارجی شدن میتواند خطر ساز باشد. پرهیز از خطر تنها به شفاف کردن هرچه بیشتر "سیاست اتمی"، از جمله، اعتراف به گزافه گوئیها و آشکار کردن تمام واقعیت بر مردم ایران و مردم جهان است. 4 - در صورتی که مردم ایران فرصت نبود توان نگاهداشتن ایران را در موقعیت زیر سلطه را برای در دست گرفتن سرنوشت خویش مغتنم بشمارند، میتوانند راهبر تمامی منطقه به آزادی و استقلال و بنا بر این، صلح و رشد بگردند.