اگر زنان بیرق عصیان بر افرازند

در 16 ﺁذر ، ﺁقای خاتمی ، در دانشگاه حاضر و سخن رانده است. از جمله گفته است : از نیات " رهبر معظم " پیروی کرده و با سخت سران رویاروئی نکرده است زیرا نخواسته است جامعه به عصیان روی ﺁورد. به انجام انتخابات رسوای مجلس هفتم تن داده است تا مبادا خشونت ایران را فراگیرد. اما چرا خشونتی رانمی بیند که روز و شب هستی ایران را می سوزد؟ ﺁیا بنظر او نسل جوانی که به جای ﺁینده ، سیاهی می بیند ، در جهنم بدترین خشونتها نمی سوزد؟ ﺁیا فراگیر شدن نابسامانیهای و ﺁسیبهای اجتماعی را نمی بیند ؟ ﺁیا نمی بیند، در رابطه هاجز زور و خشونت، نیست ؟ ﺁیا این واقعیت که در روزی چون 16 ﺁذر و در دانشکده فنی تهران، در ﺁنجا که گلوله های سربازهای شاه ، مغزهای سه دانشجو را متلاشی کردند ، امکان یک سخنرانی و پرسش و پاسخ ﺁزاد بدون خشونت وجود ندارد و علت ﺁن نیز ﺁزاد نبودن حضور در سالن است، او را از وسعت و شدت خشونتی که به جان ایرانیان افتاده است، ﺁگاه نمی کند ؟ دو خطای بزرگ کار او را به این جا رسانده است : یکی اسطوره کردن خشونت و عصیانی که هنوز روی نداده و او تصور می کند اگر بر عهد خود با مردم وفا می کرد ، روی می داد و ندیدن خشونت بی سابقه ای که چهار بعد سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی زندگی ایرانیان را فرا گرفته است و محیط زیست را می سوزد و به جهنم بدل می کند و دیگری عهد شکنی با مردم . توضیح این که او به مردم ایران نگفت : به من رأی بدهید تا مجری اوامر " مقام معظم رهبری " باشم. او با مردم از اصول راهنمای انقلاب ایران سخن گفت. قول داد ﺁن اصول را به اجرا در ﺁورد . او با مردم از جامعه مدنی و استقرار قانون بیانگر حقوق مردم سخن گفت. اگر مردم می خواستند کسی را رئیس جمهوری کنند که مطیع امر رهبر باشد، به ﺁقای ناطق نوری رأی می دادند. ... ادمه مطلب